Historie

Vanaf mijn allereerste drumset was ik al bezig met tweaken, verbeteren en opknappen. Rond mijn 20ste volgde ik een workshop van de enige echte "Drumdoctor", wijlen Jan Groenink, en ging er een wereld voor mij open. Vanaf toen schroefde ik bijna elk drumstel uit elkaar, smeerde ik elk schroefje, gebruikte ik 2 drumsleutels i.p.v. 1, controleerde ik elk snarenbed en verbeterde die, indien nodig. En hij had gelijk, de levensduur van je kit en hardware verdriedubbelt als je er wat meer tijd en aandacht aan besteedt. Het is een van de redenen waarom ik een ontzettende hekel heb aan optredens waarbij ik op andermans kit moet spelen: vleugelmoeren die niet meer los of vast kunnen, bekkenviltjes en hulzen die missen, afgeplakte vellen en meer van die ellende.

Door naar producten

Oud <-> Nieuw

Al mijn sets zijn opknappers geweest, mede vanwege de prijs. Want je weet,... vellen, stokken, bekkens (die niet altijd de levensduur hebben waarop je hoopte), koffers/hoezen, hardware en dan nog de drums zelf: het is al met al geen goedkope hobby. Een splinternieuw drumstel zat er gewoonweg voor mij niet in. En laten we eerlijk zijn: een vintage kit heeft zijn charme. De enige instumenten die bij mij nieuw werden aangeschaft waren de bekkens. Immers, een nieuwe Zildjian K ride is al een rib uit je lijf, laat staan een complete cymbal set.

Toch ben ik eind 2024 overstag gegaan en kocht ik voor het eerst in mijn leven een hagelnieuwe kit, een Tama Starclassic Performer. Klinkt fantastisch en ziet er geweldig uit. Matching snare drum erbij (die vervolgens weer in de kast verdwijnt, omdat ik een metalen snare prefereer).

Pro <-> amateur <-> prutser <-> purist

Drummers zitten vol tegenstrijdigheden.
Ik zie ze regelmatig: drummers met een peperduur drumstel met daarop Remo pinstripes of met duct tape beplakte vellen en een kussen in de bass drum. Waarvoor heb je dan zoveel geld uitgegeven? Niet voor de klank, dat is wel duidelijk. En dat geldt niet alleen voor amateurs. Vooral tijdens soundchecks, als de microfoons even uitstaan, hoor je hoe ze hun kit hebben gestemd. Ik neem het ze niet kwalijk hoor. De geluidstechnici bepalen toch voor het grootste gedeelte wat het publiek te horen krijgt. Maar toch vind ik het zonde.

Aan de andere kant van het spectrum heb je drum puristen. Zij menen elk geluidje te kunnen waarnemen. En misschien is dat ook wel echt zo. Zij horen het verschil tussen een esdoornen en berken kit. Zij kunnen het verschil in bearing edges met het blote oor horen. Hoewel je veel van dit soort gasten kunt leren, geloof ik dat de waarheid een beetje in het midden ligt.

Neem bijvoorbeeld het merk Gretsch. Net als bij de overige grote merken, kun je sets kopen van rond de €1500 tot wel €9000. Gretsch ontwikkelt nog steeds nieuwe kits, maar houdt ook vast aan tradities die niet per se logisch zijn. De “silver sealer” coating stamt bijvoorbeeld uit de jaren '60 en was eigenlijk bedoeld om oneffenheden in het hout te verbloemen. En eigenlijk is het gewoon gelijk aan aluminiumverf voor tuinhekken (ik hoop niet dat ik nu een drummer beledig die juist zo'n dure kit heeft gekocht, maar het is echt waar). Tevens werd er in de tussenlagen van de multiplex ketels “gum wood” gebruikt. Niemand weet wat voor hout dat is. Mijn gok: populier of een andere snelgroeiende goedkope boom.
En is American maple nou echt zoveel beter dan Europees of Chinees esdoorn? Kortom: zijn de ketels van een Gretsch Catalina Maple echt slechter dan die van een Gretsch Broadkaster of US Custom? Misschien wel, maar is het ook een prijsverschil van €2000-€3000 waard?

Dan is er nog de keuze voor lak of wrap: Als je veel toert blijft een gewrapte ketel langer mooi. Maar weet wel dat een drum wrap altijd een beetje dempt. Voor een toer prima, maar in een studio heb je daar misschien last van. Dat hangt natuurlijk af van welke muziek je maakt en hoe je stemt. Misschien maakt dat in jouw geval niets uit.
M.a.w.: goedkoop is duurkoop, maar is het duurste ook altijd het beste?

Een paar mooie links: St Drums, YouTube-kanaal Sounds like a drum.

Terug